خاطرات یک برنامه نویس

کاوه ی عزیز بنده رو قابل دونسته و به بازی خاطرات مرگبار دعوتم کرده…
در این بازی باید سه خاطره که در اون، من یا شخص نزدیک دیگه ای، تا حد مرگ تحدید شده رو تعریف کنم و همه با هم بخندیم…!

1.خاطره ی اول که مربوط میشه به سنین خرد سالی…
اینجا گفته بودم که از بچگی به لوازم الکترونیکی علاقه و ارادت خاصی دارم و همیشه کارهای عجیب و غریب و البته گاهی اوقات هم کارهای خطرناکِ زیادی انجام میدادم…
ولی به جز مباحث الکترونیکی، به شیمی و کارهایی که توی این زمینه انجام میدن هم فوق العاده علاقه داشتم و دارم. و یه جورایی عاشقشم! شاید دلیل این علاقه، نگاه کردن زیاد فیلم های علمی تو سنین پایین تر باشه…
بگذریم… این خاطره هم شرح حالی از رویدادهایی که در طی انجام یک آزمایش خیلی خیلی حساس در زمینه ی شیمی اتفاق افتاد، هست!
بچه مچه که بودم، یه آزمایشگاه خیلی کوچوله داشتم که اکثر کارهام رو همونجا انجام میدادم…
توی بعضی فیلم ها یا کتاب ها دیده و خونده بودم که شخصی، خودش رو با محلولی به نام محلول نامرئی کننده، محو میکرد و هیچ بنده خدایی هم نمیتونست روءیتش کنه… عقیده های زیادی هم در این مورد بود. به نظرتون یه بچه ی جَویِ کنجکاوِ ماجراجویِ دانشمند (!) وقتی با چنین چیزهایی مواجه بشه چیکار میکنه؟!
بله، درسته… عزمم رو جزم کردم که تا این محلول رو درست نکنم، غذا نخورم…
بی غذا هم که نمیشه روز رو شب کرد! پس دست به کار شدم و شروع کردم به لیست کردن مواد لازم!
نقل قول: الان دیگه اون لیست رو گم کردم… ولی خب تقریبا یادم هست که چی نوشته بودم…
لیست مواد لازم برای تهیه ی محلول نامرئی کننده از این قرار بود:

آب
سرکه
شکر
روغن
وایتکس
مایه ی ظرف شویی

که البته واقعا نمیدونم چرا اون زمان فکر میکردم اینا به هم ربط دارن و یا ربطشون به اون قضیه ای که من دنبالش بودم چی بود!
این مواد رو توی یک ظرف پیرکس (از این ظرف های حبابی مخصوص هست) ریختم و با حرارت خیلی زیادی گذاشتم به نقطه ی جوششون برسن…

خوشبختانه اتفاقی نیافتاد… اون زمان یه گربه ی ماده داشتم که هر ماه چهار پنج تا بچه میاورد! منم دیدم این بچه هاش زیادن، پس بهترین گزینه برای تست کردن این محلول بودن!
یکی از اون بچه گربه ها رو انتخاب کردم و به زور بهش اون محلول رو خوروندم! روز بعد دیگه اون بچه گربه از خواب بیدار نشد!
این مرحله ی اول تست بود! حالا باید میرفتم سراغ مرحله ی دوم که البته یه سری موارد به لیست اضافه شدن…

آب
سرکه
شکر
روغن
وایتکس
مایه ی ظرف شویی
شربت های دارویی که استفاده نمیشدن
عرق نعنا

این بار دو تا بچه گربه رو انتخاب کردم و به یکی شون محلول آماده شده رو خوروندم و به اون یکی، همون محلول رو تزریق کردم!!
الان که دارم اینو میگم، خودم موندم که عجب دلی داشتم که این کار (تزریق) رو کردم…
متاسفانه باز آزمایشات با شکست مواجه شدن و بچه گربه های مذکور فوت کردن…
و اما مرحله ی سوم که واقعا خطرناک بود! لیست، گویای همه چیز هست!!

آب
سرکه
شکر
روغن
وایتکس
مایه ی ظرف شویی
شربت های دارویی که استفاده نمیشدن
عرق نعنا
جوهر نمک
جوهر لیمو
جوش شیرین
اسید سیتریک
اسید آمونیاک
آب رادیاتور
هرچی قرص و کپسول تو خونه پیدا کردم…
چندتا ماده ی شوینده (که الان یادم نیست!)

همینقدر بگم که، همین که اینا رو با هم مخلوط کردم، شروع کردن به جوش کردن و با قدرت زیادی، اون ظرف و هرچی دور و برش بود منفجر شدن… خودم هم داقون شدم و لباسام همه سفید شده بودن چون کلی وایتکس توی اون محلول بود و همش پاشیده بود روم!!
خوشبختانه لباسم استاندارد بود و کاملا پوشیده بود من رو، وگرنه اون اسیدها پدرمو در میاوردن!

2.اما از این خاطره که بگذریم، میرسیم به روزی که به سَرَم زد برم ماشین بابام رو بردارم و رانندگی کنم و البته کسی هم متوجه نشه!
از نظر سنی، باز هم توی همون سنین خردسالی یا بهتر بگم، بچه مچه بودم! (بیشترین خراب کاری ها و گند زدن هام، توی همین سنین بود و الان دیگه سرم به سنگ خورده و دیگه اونقدرها هم کنجکاو نیستم!)
شاید اگر ماشین داخل پارکینگ بود و من اون رو بیرون از خونه نمیدیدم، یا سوییچ رو برخلاف دفعات گذشته، دم دستم نمیدیدم، یا سر مامان و بابام به کار خودشون گرم نبود، الان بجای این خاطره، خاطره ی دیگه ای رو تعریف میکردم…
اما خب، همه ی این موارد دست به دست هم دادن تا من رانندگی رو تجربه کنم! سوییچ رو برداشتم و از موقعیت پیش اومده سوء استفاده رو بردم و رفتم سراغ ماشین… خیلی حرفه ای استارت زدم… با خودم گفتم احتمالا چون اولین بارمه و فقط تئوری مراحل راه انداختن ماشین رو شنیده و تجربه کرده بودم، خاموش میکنم… ولی خب نه… راه افتاد… یکم دلهره داشتم… تقریبا سی چهل متر جلوتر، کوچمون به خیابون وصل میشد و من هم انگار نه انگار که دیگه وقت ترمز گرفتنمه! همینطور مات و مبهوت، پام رو بیشتر روی گاز فشار میدادم و هیچی حالیم نبود… دیگه چیزی نمونده بود که برسم به خیابون و دهنِ ماشین ها و مغازه ها رو سرویس کنم… گفتگویی که در واپسین ثانیه ها بین من و خودم (!) انجام شد رو گوش بدید:

علیرضا ترمز بگیر…
دارم میگیرم…
احمق اون پدال گازه…
گاز؟! گاز که این یکی بود!
بیشعور اون کلاچه!
کلاچ دیگه چیه؟!
بیخیال… دستی رو بکش!
ها؟! مگه دستی رو میکشن؟!
الاغ فرمون رو بگیر اینور…
نه……….
بوووم…

صدای وحشتناکی بلند شد… خیلی بلند بود صداش!
یه آژانس نبش خیابون بود… با شنیدن صدا سریع اومدن سمت من و ماشین… بابام هم تا اون موقع فهمیده بود و اومده بود بیرون… خلاصه با افتخار (!) از ماشین اومدم بیرون و البته دهن مهنم داشت خون میومد… شاید اگر اون دیوار جلوم سبز نمیشد، الان این مملکت یه برنامه نویس آماتور کمتر داشت! بانوی وبلاگی ای هم وجود نداشت… چون مطمئنم که هیچ کسی جز من به فکر این پروژه نمی افتاد! :دی

3.و اما خاطره ی سوم که مربوط میشه به سال گذشته و البته در این خاطره، اتفاقی برای من نمیفته! درواقع… بگذارید تعریف کنم…
یه روز صبح جمعه با یکی از آشناهامون رفته بودیم تو دل طبیعت و اینا…
چقد خوش گذشت اون روز… چشمتون روز بد نبینه… یه رودخونه اونجا داشت که به جاده نزدیک بود… ما مردا پاشدیم رفتیم کنار همون رودخونه… همینطور نشسته بودیم که یهو دیدیم یه 206 میخواد از اون بالای جاده دور بزنه و از سرپایینی بیاد پایین… راننده ش هم زن بود… (توهین به خانما نشه یه وقت) زود فرمون گرفت اینور… واسه همین زیر چرخ عقبش خالی شد و داشت از پهلو، ملق میزد، میومد پایین… بی اختیار، هممون دویدیم و سریع گرفتیمش. (برای اینکه متوجه بشین پوزیشنمون چطوری بود، فرض کنید یه مجسمه ی بزرگ داره از رو به رو کج میشه میفته و شما مثل یه تکیه گاه نگهش داشتید…) نذاشتیم بیفته… خلاصه یکیمون رفت یه چوب پهن پیدا کرد و گذاشت زیر اون چرخ عقب تا یکم فیکس بشه… بعد زنه رو پیاده کردیم و بابام رفت سوار ماشین شد و خلاصه کلی سعی زدیم تا بالاخره ماشین رو از اون حالت در آوردیم و خدا رو شکر، کسی حتی یه قطره خون از دماغش بیرون نیومد… ولی اگر ما اونجا نبودیم و سریع خودمون رو نمیرسوندیم، الان معلوم نبود چه بلایی سرِ اون بنده خداها میومد!

این کاوه هم میدونه من خاطراتم طولانیه، زور میکنه که بازی کن… بابا ملت وقتشون رو از تو جوی پیدا نکردن که بیان اینا رو بخونن… چه کنیم که یه لابدان بیشتر نداریم و شکستن دلش حرام هست…!

دوستان زیر به این بازی دعوت شدن و بی چون و چرا باید بازی کنن:

زهرا اچ بی (زهرا خانم)، نونوا (علیرضای عزیز)، خلسه پرواز (مریم خانم)، دست نوشته های سوما (آبجی خانم)، چشم غمگین (حدیثه خانم)، شاتوت (مریم خانم)، مریم اینا (مریم خانم)، نگاه (persian eyes)، ویواویدا (ویدا)، ویولت( من و ام اس).